phone icon020 696 3000
Nederlands | English
divider

Artikel

separator

Deel dit artikel op social media:


Advocaten kiezen beste advocaat op 15 maart

/

batavia1923

Advocaten kiezen de “meest gewaardeerde advocaat”.  Onder elkaar, op het evenement “Advocatie Live” op 15 maart 2016. De organisatie nomineert drie vakbroeders: Ferdinand Grapperhaus, Tjalling van der Goot en Marlies Zegveld. Zij werken bij heel verschillende kantoren, en zijn actief op verschillende rechtsgebieden. Het is moeilijk deze advocaten te vergelijken. Ik zal vertellen wie ik kies en hoe ik tot deze keuze kom.

Maar eerst iets over de foto. U ziet mijn overgrootvader van moeders-moederszijde, met zijn echtgenote en de djongos achter het stuur van de Maxwell. Batavia, jaren twintig; op weg naar Buitenzorg. Mijn overgrootvader is heel oud geworden: ik zie hem zo voor me. Geen jappenkamp;  hij was op tijd terug. Op zijn sterfbed riep hij al zijn achterkleinkinderen bij zich. Hij gaf mij zijn ponjaard, het degen dat hoorde bij het gala-uniform van een stafofficier. Het ding was goed ingesmeerd en gleed zo uit zijn schede, nu nog steeds trouwens, en staat achter mijn bed, voor het geval ik mijn huis en haard moet verdedigen tegen indringers.

Gelukkig is het in Nederland tegenwoordig rustiger dan in de opstandige provincie Atjeh, waar mijn overgrootvader volk en vaderland diende voor hij werd beloond met de promotie naar Batavia. Patriottisme. Het was in zijn tijd iets om trots op te zijn. Het sterven van mijn overgrootvader, de spannende verhalen over de belegering van Kotaradjah, waar mijn oma werd geboren; die trouwens vond dat we veel groots hadden verricht in Indië. Ons Indië. Het maakte een enorme indruk op mij als kleine jongen.

Nederland heeft een koloniaal verleden. En niet zo’n klein beetje ook, voor zo’n klein landje. De sporen zie je overal. Terwijl we de baas speelden in vreemde landen ontstonden in het moederland, exclusief voor de Nederlanders in Europa, de democratie en de rechtsstaat. De democratie gaat over meerderheden die regeren, over wie de macht krijgt en hoe je deze uitoefent. De rechtsstaat, dat gaat over de waarden die zo belangrijk zijn dat zij moeten worden beschermd tegen de regerende meerderheid die toevallig aan de macht is. Zoals er verkiezingen nodig zijn om de democratie te laten functioneren, zijn er juristen nodig die de waarden van de rechtsstaat definiëren, verdedigen en vaststellen in concrete rechtszaken. Soms zijn dat alledaagse geschillen, soms spraakmakende zaken waarbij de Staat zich moet verantwoorden voor het verwaande imperium van weleer. De ingewijde lezer weet nu al wie naar mijn mening op 15 maart 2016 tot meest gewaardeerde advocaat van Nederland moet worden gekozen.

Wist u dat het advocatenkantoor waar Liesbeth Zegveld werkt lange tijd is afgeluisterd door de AIVD? Bij een geheime dienst krijg je natuurlijk nooit de reden te horen, maar het kan niet anders of Liesbeth Zegveld en haar collega’s worden gezien als “staatsgevaarlijk”. Want daar houdt de AIVD zich mee bezig. Bent u er nog?  Het kantoor heeft de afluisterkwestie voorgelegd aan de rechtbank. In een Haagse rechtszaal – het hol van de leeuw – vond de confrontatie plaats tussen de mannen in regenjas, die in opdracht van onze democratisch gekozen bestuurders  advocaten afluisteren zonder verantwoording af te leggen, en de juristen die zich de waarden van de rechtsstaat  aantrekken. In essentie een strijd om de macht tussen de democratie en de rechtsstaat.

Het kantoor van Zegveld kreeg steun van de Europese advocatenvereniging, de CCBE. Nederland stond internationaal te kijk als de bananenrepubliek die we zijn – de feiten spreken voor zich. Nee, dat is niet fijn voor het zelfbeeld. Het wereldrijk was verwaand en het zelfbeeld van de Nederlanders is dat stiekem nog steeds; dat zie je bij alle bewoners van voormalige imperia. Maar we mogen als Nederlander ook trots zijn op de ruggengraat en de onafhankelijkheid van de Haagse rechter. De Staat ging flink onderuit. Het afluisteren moet stoppen. De rechtsstaat won van de “democratie” die haar veiligheidsdienst “staatsgevaarlijke” advocaten laat afluisteren. Een rare bananenrepubliek, waar de staatsveiligheidsdienst lijdt aan een Nixon-syndroom; en een land dat tegelijkertijd ook een sterke, weerbare rechtsstaat is: het voormalige wereldrijk Nederland is een ingewikkeld, moeilijk te doorgronden land. 

Waarom zouden Liesbeth Zegveld en haar kantoorgenoten staatsgevaarlijke advocaten zijn? Zegt u het maar. Zij doen politiek gevoelige zaken. Meestal is de Staat der Nederlanden de tegenpartij. En deze staat heeft een verleden.  De zaak van de weduwes van Rawagede is de bekendste zaak. 1947. Een uitgemoord dorp. De staat verdedigde zich met ooit door haarzelf gemaakte wetgeving: het was allemaal te lang geleden, je kunt je toch niet meer voorstellen dat wij in Azië gaan vechten, en dus is het verjaard. Ook weer een zaak waarin de rechtsstaat wordt uitgetest, ook weer in het hol van de leeuw. De Haagse rechtbank rechtte de rug en veroordeelde de Staat tot schadevergoeding.

Wat laten deze rechtszaken zien? Het laat voor mij zien dat de rechtsstaat in Nederland functioneert, dankzij rechters met ruggengraat en advocaten zoals Zegveld die zich niet laten ontmoedigen door tegenwerking van autoriteiten en afluisterpraktijken. De rechtsstaat werkt niet alleen voor de cliënten van Zegveld, zij functioneert ook voor u, als het nodig is. U mag er trots op zijn dat u in een land leeft waarin onafhankelijke rechters de rechtsstaat bewaken en toepassen. En daar heb je advocaten als Zegveld voor nodig. Wat de democratie betreft: op naar de verkiezingen.

Ik zal een bekentenis doen. Ik vermoed dat Zegveld en ik verschillende politieke opvattingen en voorkeuren hebben. Ja, ik heb wel eens gestemd op de partij van het crime fight duo dat de AIVD aanstuurde voor de bonnetjesaffaire hen fataal werd. Maar daar gaat het niet om. Ik wil in een democratie èn een rechtsstaat leven. Soms zijn het gekozen bestuurders die staatsgevaarlijk zijn, al zien ze dat zelf niet zo. Gelukkig hebben we dan nog een rechtsstaat. Ik vind het enorm belangrijk dat advocaten als Zegveld hun werk kunnen doen, zonder te worden afgeluisterd door treurige mannen in regenjassen van een veiligheidsdienst. Wat een farce. Het is niet zo moeilijk te bedenken wat voor land je krijgt als je wel een democratie hebt, maar geen rechtsstaat. Rusland, Turkije, vul maar in; foute regeringen, maar democratisch gekozen. Het spiegelbeeld bestaat overigens ook. Italië. Vreemd trouwens, soms stoot de rechtsstaat iemand uit die niet functioneert. Die gaan dan de politiek in. Andersom hoor je nooit.

De zaken van Liesbeth Zegveld gaan volgens critici over het beoordelen van het verleden met de criteria van het heden. Daar ben ik het niet mee eens. Ze gaan meestal over concrete misstanden die ook naar het toenmalige recht onaanvaardbaar waren – als de rechter dat vindt. Die gaat er over, als wezenlijk onderdeel van de staatsmacht in de trias politica. Het komt maar al te vaak voor dat de rechter beslist in een concreet geval, dat onderdeel is van een breder probleem, dat door de politiek uit onwil, onmacht of verdeeldheid niet wordt opgelost. Ook daarom is de rechtsstaat belangrijk.

In Indonesië kijken ze trouwens met een frisse, nieuwsgierige blik naar Nederland. Daar is op dit moment een leuke TV-serie te zien over een paar studenten die Nederland bezoeken. Nederland blijkt een leuk land met aardige, bijzondere, markante mensen te zijn (zoals mijn overgrootvader). Geen blanke duivels die dorpen uitmoorden, maar kaasmarkten, draaiorgels en mooie grachten. Tegelijkertijd is het moderne Indonesië niet de rechtsstaat geworden die Nederland al jaren is. De Javanen onderdrukken de rest van het land. Corruptie alom. In Atjeh geldt de sharia; de papoea’s hebben het zwaar. Elk land heeft zijn eigen weg te gaan.

Wie wordt op 15 maart 2016 gekozen tot meest gewaardeerde advocaat van Nederland? Mijn  stem gaat naar Liesbeth Zegveld.

 

Geplaatst door Marius Hupkes

marius-2016

Marius Hupkes is advocaat en ex-griffier van de Raad van Discipline.

Meer lezen?

Lees hier de andere blogs over het wel en wee van de advocatuur.

Of volg de komende blogs via Twitter of LinkedIn.

 

 

separator

Deel dit artikel op social media: