phone icon020 696 3000
Nederlands | English
divider

Artikel

separator

Deel dit artikel op social media:


Woekerpolis: de meisjes van de Zuidas komen

/

zuidas

Een woekerpolis. Tien jaar geleden. Mijn cliënte was een nette dame die nog nooit voor de rechter had gestaan. Ze was opgebeld door een jongeman, die gouden bergen beloofde. De inleg was slechts € 100 per maand. Dat kon ze net missen. Na vijf jaar “sparen” zou ze € 10.000 krijgen, zei de charmante jongen. Maar in plaats daarvan kreeg ze een rekening van € 8.000. En ze was al € 6.000 kwijt aan de inleg. Ze begreep er niets van.

De affaire was zo groot geworden dat sommige rechtbanken bedolven waren onder de zaken. Er gebeurden rare dingen. De politiek, de Nederlandsche Bank. Ik stond aan de kant van de gedupeerden. Het was nog niet tot de banken doorgedrongen dat ze moesten bloeden. De ontkenningsfase.

De juridische vraag was al wel opgelost door een grotere rechtbank, al ging die ene bank tegen beter weten in door tot de Hoge Raad. Maar in deze zaak had ik niet die ene grote buitenlandse bank op de korrel. De Belgen die dachten zich in te kopen bij de Noorderburen. Dat viel wel even tegen. Nee, deze zaak liep tegen een Nederlandse verzekeraar. Ze hadden ook een bankdochter. Een stiefkindje, statutair geparkeerd in de provincie.

Ze hadden niet zelf nagedacht, deze “bankiers”. Ze hadden eigenlijk gewoon de voorwaarden gekopieerd van de marktleider. En dus was ook hun verliesproduct gedoemd. Ook zij leefden nog in de ontkenning. Ik zag mijn kans schoon. Eisen is toch leuker dan verweren. Op naar de provincie.

Mijn dagvaarding was armzalig: 6 pagina’s, niet meer. De conclusie van antwoord kwam per koerier, in een doos. Er kwamen drie multomappen uit. Een complete sectie had zich uitgeleefd. Opinies van een hoogleraar. Nee, bij dit product zat het echt anders. De telefoontjes die onvermijdelijk volgden brachten een meer dan riant schikkingsaanbod. Mijn weigering leidde bijna tot een klacht. Maar ja, er was nu eenmaal een hoger belang. De kast lag vol met verliesproducten. Soms wil je gewoon weten hoe de rechter er over denkt. Op naar de rechter. Deze rechtbank maakte vaart, was nog niet dichtgeslibd met vergelijkbare zaken.

Daar kwamen ze binnen, de meisjes van de Zuidas. Hoge hakken; klik klak. Allebei blond en een paardenstaart. En een trolley, vol met ordners. Het uitstallen van al deze kennis duurde even.  Op de gang had ik al kennis gemaakt met de man van de bank. Hij nam het mij bijzonder kwalijk dat het zo ver was gekomen. Waarom was het schikkingsvoorstel afgewezen? Het drong tot mij door dat deze affaire voor de man persoonlijk consequenties had. Wat een systeem. Het lot van mijn cliënte deerde hem niet. Zijn bonus was in gevaar!

De rechter leidde de zitting met strakke hand. Zijn achternaam deed vermoeden dat zijn familie ooit op een landgoed in Pruisen had geleefd. Hij wist eigenlijk al waar hij naar toe wilde, maar wist ook dat de dames van de Zuidas hun hele verhaal moesten doen. Ze wilden nog een interessante schikking aanbieden en vroegen om een schorsing. De rechter aarzelde. Het voorstel dat kwam was nog rianter dan het vorige. Eigenlijk zou ik mijn cliënte te kort doen door te weigeren.  Maar zij was mij voor en reageerde ferm en krachtig. Tijdens de zitting was ze ontwaakt. Ze liet haar stem horen. “Ik wil geen schikking; ik wil dat u hiermee stopt!”, zei ze tegen de man van de bank.

Het vonnis volgde zes weken later. Ik keek  alvast uit naar versterking. Er waren hulptroepen nodig, want daar op de Zuidas trekken ze zo een extra blik advocaten open. Het zou druk worden. Deze rechtbank zat nog niet vol en de kast moet leeg. We gingen productie draaien.

 

Geplaatst door Marius Hupkes

marius-2016

Marius Hupkes is advocaat en ex-griffier van de Raad van Discipline.

Meer lezen?

Lees hier de andere blogs over het wel en wee van de advocatuur.

Of volg de komende blogs via Twitter of LinkedIn.

 

separator

Deel dit artikel op social media: