phone icon020 696 3000
Nederlands | English
divider

Artikel

separator

Deel dit artikel op social media:


Scheiden en alimentatie – maatwerk met voortdurende onduidelijkheden – deel 1: de regels

/

alimentatie

Bij een echtscheiding is het betalen van kinder- en/of partneralimentatie vaak een van de grote onderwerpen waarover beslissingen moeten worden genomen. Hoe wordt bepaald wat er na de echtscheiding aan alimentatie zal worden betaald? Welke regels gelden er en hoe werken die?

Behoefte en draagkracht

Bij het vaststellen van alimentatie stelt de wet stelt twee begrippen centraal: behoefte en draagkracht. Daarnaast spreekt de wet in dit kader over inkomen. Nergens in de wet is echter te lezen hoe de behoefte aan kinder- of partneralimentatie moet worden bepaald, of wat nu precies onder inkomen moet worden verstaan. Dat laatste kan bijvoorbeeld gaan knellen bij ondernemers. Is bijvoorbeeld slechts het salaris dat een directeur zich door zijn BV laat uitbetalen zijn inkomen? Of moeten ook andere betalingen van de BV aan de ondernemer worden meegenomen? Voor meer hierover zie bijvoorbeeld dit artikel.

Recht op alimentatie = rechtersrecht

Doordat de wet geen concrete maatstaven geeft voor het bepalen van alimentatie, moeten rechters aan de slag met open normen van de wet. Daarmee is alimentatierecht “rechtersrecht”, dat wil zeggen dat het wordt gevormd door rechters. Dit gebeurt met name doordat zij vage wettelijke normen gaan uitleggen en gaan bepalen hoe deze werken in individuele zaken. Hoe doen zij dat? En hoe zorg je ervoor dat de rechter in Maastricht hetzelfde doet als de rechter in Groningen of Amsterdam?

Rapport alimentatienormen

Meer dan tien jaar geleden is op initiatief van de rechterlijke macht een commissie in het leven geroepen die zoveel mogelijkheid duidelijkheid en eenheid moet geven over te betalen alimentatie, de expertgroep alimentatienormen, voorheen de werkgroep alimentatienormen. De groep brengt een rapport uit waarin in algemene zin wordt aangegeven hoe om te gaan met alimentatiekwesties en bestaat uit leden van de rechterlijke macht. Dit rapport wordt in principe jaarlijks herzien, soms vaker.

Het doel van het rapport is ervoor te zorgen dat alimentatiekwesties door het hele land zoveel mogelijk hetzelfde worden benaderd en aangepakt. Dat begint dus bij de rechtbanken. In de praktijk volgen rechters in het algemeen de normen van de expertgroep. Maar het rapport is niet de wet; het is slechts een poging de onduidelijkheden van de wet zoveel eensgezind mogelijk uit te leggen. En het rapport is weliswaar belangrijk, het blijft in beginsel slechts een advies. Rechters kunnen daarvan afwijken, of het verschillend uitleggen. En dat geeft weer rechtspraak waaruit advocaten, mediators, financial planners etc. kunnen putten bij concrete vragen over alimentatie.

De praktijk

Het is dus niet ongewoon dat wordt afgeweken van het rapport alimentatienormen. Zolang dat op details gebeurt is er weinig aan de hand. Dat wordt echter anders wanneer belangrijke uitgangspunten niet meer worden gevolgd. De laatste tijd is een discussie ontstaan over de manier waarop moet worden omgegaan met gelden die door de overheid worden overgemaakt aan ouders in het kader van de zorg voor kinderen.

Zo zijn daar het Kindgebonden Budget (KGB), een inkomensafhankelijke bijdrage van maximaal EUR 3.066 per jaar in de kosten van de kinderen tot 18 jaar, te ontvangen naast de kinderbijslag, en de Alleenstaande Ouderkop (AOK), een extra ondersteuning voor alleenstaande ouders van maximaal EUR 3.050 per jaar. Hoe moet met deze gelden worden omgegaan als alimentatie moet worden berekend?

Over zes weken leg ik de betrekkelijkheid van de regels in de praktijk uit.

 

Geplaatst door Rein Eilers

rein-2016

Rein Eilers is advocaat en gespecialiseerd in familierecht

 

separator

Deel dit artikel op social media: