phone icon020 696 3000
Nederlands | English
divider

Artikel

separator

Deel dit artikel op social media:


Scheiden en alimentatie – maatwerk met voortdurende onduidelijkheden – deel 2: regels in de praktijk

/

zonder-rechter

Alimentatierecht en –rekenen is constant in beweging. In het vorige artikel heb ik met behulp van basisbegrippen behoefte, draagkracht en inkomen kort uitgelegd hoe in Nederland alimentatie wordt vastgesteld.

Aan de hand van de manier waarop wordt omgegaan met het Kindgebonden Budget en de Alleenstaande Ouderkop, wordt nu kort uitgelegd dat het vaststellen van alimentatie meer is dan alleen het invullen van getallen in een rekenprogramma.

Het Kindgebonden Budget (KGB) is een inkomensafhankelijke bijdrage van maximaal EUR 3.066 per jaar (2016) in de kosten van de kinderen tot 18 jaar, te ontvangen naast de kinderbijslag, en de Alleenstaande Ouderkop (AOK).

De Alleenstaande Ouderkop (AOK) is een extra ondersteuning voor alleenstaande ouders van maximaal EUR 3.050 per jaar (2016).

Uitgangspunten bij berekening

De basis van het berekenen van alimentatie is dat iemand (een kind of een ex-partner / ex-echtgenoot) een behoefte heeft aan geld, nodig voor verzorging en opvoeding (kinderen) of levensonderhoud (volwassenen). Bij kinderen is het uitgangspunt dat beide ouders ieder voor de helft in de behoefte van een kind moeten voorzien, de maandelijkse kosten van een kind. Of zij dat ook kunnen wordt bepaald aan de hand van hun draagkracht, die ook wordt uitgedrukt in geld. Als de ene ouder onvoldoende draagkracht heeft om zijn of haar helft van de behoefte van een kind te betalen, dan wordt gekeken of de andere ouder voldoende draagkracht heeft om, naast zij eigen aandeel in de kosten van een kind, ook kan betalen voor het tekort aan draagkracht bij de andere ouder.

Hoe om te gaan met bijdragen van de overheid? Discussie

Het rapport alimentatienormen stelde aan het begin van 2015 dat bij het berekenen van de behoefte aan kinderalimentatie, het KGB in mindering op die behoefte moet worden gebracht. Het gevolg hiervan was de behoefte soms zo laag werd, dat de niet verzorgende ouder geen kinderalimentatie meer hoefde te betalen. Dit kwam omdat door de rekenmethode de behoefte van een kind geheel of gedeeltelijk werd geacht te worden betaald vanuit het KGB (dat de verzorgende ouder ontvangt). Sommige rechters vonden dat maatschappelijk niet aanvaardbaar en trokken uitsluitend het KGB zonder AOK van de behoefte af en telden de AOK op bij het inkomen van de verzorgende ouder. Daarmee weken zij dus af van het rapport alimentatienormen, daar waar andere rechters het rapport bleven volgen, en weer anderen geen beslissing namen en procedures aanhielden, in afwachting van meer duidelijkheid.

Deze duidelijkheid kwam op 9 oktober 2015 van de Hoge Raad. Deze stelde in een uitspraak dat het KGB en de AOK inkomensondersteuning zijn en dat bij het vaststellen van de draagkracht van de ouder die het KGB ontvangt, rekening moet worden gehouden met het gehele KGB (en dus niet bij behoefte, zoals het rapport eerder stelde). Daarbij moet geen onderscheid worden gemaakt tussen de AOK en het overige deel van het KGB. Het rapport alimentatienormen is hierop inmiddels aangepast.

Nieuwe kwestie

Helaas lijkt daarmee een nieuw probleem te zijn geboren. Door de het optellen van het KGB bij een inkomen, neemt dat inkomen toe. Maar als diegene ook partneralimentatie ontvangt, wordt behoefte aan KGB lager. Het inkomen van de ontvanger van partneralimentatie is immers toegenomen en het ontvangen van partneralimentatie is weer van invloed op de omvang van het verzamelinkomen, het inkomen dat geldt als basis voor o.a. de hoogte van het KGB en AOK. En een verlaging van het KGB en de AOK heeft weer een effect op de aanvullende behoefte aan partneralimentatie. Hierdoor ontstaat er een cirkelredenring die niet te doorbreken is.

Daarmee is een nieuwe kwestie ontstaan, ditmaal niet t.a.v. de kinderalimentatie, maar t.a.v. de partneralimentatie. Het is nog niet duidelijk hoe hiermee moet worden omgegaan, maar e.e.a. kan gevolgen hebben voor echtscheidingen waarin zowel kinder- als partneralimentatie betaald moet worden.

Conclusie

Het drukt ons weer met de neus op de feiten, namelijk dat de manier waarop wordt bepaald hoeveel alimentatie moet worden betaald, in het algemeen wordt bepaald door wat rechters hierover hebben beslist. De opvattingen hierover kunnen verschillen en in de loop van tijd veranderen. Dat is niet raar, want eigenlijk werkt dat zo met alle normen en waarden in onze samenleving.

Belangrijker is dat wanneer u wordt geconfronteerd met vragen over alimentatie, daarbij ook recente ontwikkelingen worden meegenomen. Alleen al op grond daarvan is de afgelopen tijd weer eens bewezen dat het berekenen van alimentatie vaak veel meer is dan het invullen van een rekenprogramma, wat soms ten onrechte nog wel eens wordt gesuggereerd. Het is en blijft maatwerk dat constant in beweging is. Een goed advies kan een hoop schelen.

 

Geplaatst door Rein Eilers

rein-2016

Rein Eilers is advocaat en gespecialiseerd in familierecht

 

separator

Deel dit artikel op social media: