phone icon020 696 3000
Nederlands | English
divider

Artikel

separator

Deel dit artikel op social media:


Strafpleiters onder elkaar

/

mowsko

Een echte strafpleiter? Dat ben ik niet. Maar soms dwaal je af. Ik heb één keer een “megazaak” behandeld. Een dubbele moord, met meerdere verdachten. De zaak gaf aanleiding voor een bijzonder bezoek aan Suriname. Daar gebeurde het.

Bij de rechtbank waren flinke straffen uitgedeeld. De verdachten hoopten op vrijspraak en hadden hoger beroep ingesteld. De Officier van Justitie daarentegen vond de straffen veel te laag. Ook zij ging in hoger beroep. De raadslieden maakten licht opgewonden hun opwachting bij het Gerechtshof. Allemaal bekende namen uit het strafrecht. Ik was de outsider. Dan kun je wel goed observeren wat zoal de gewoontes van de insiders zijn. Die zij zelf niet eens meer opmerken.

Verhoor van de kroongetuige

Eén advocaat viel bijzonder op. Ik noem hem mr X. Hij stond een niet zo belangrijke verdachte bij, die bij de rechtbank een lage straf had gekregen. Hij mocht zo naar huis. Tot ongenoegen van sommige andere verdachten, die vonden dat hij te makkelijk wegkwam. Maar naar huis ging de man niet. Deze verdachte nam het vliegtuig. Naar Suriname.

Bij dit soort grote zaken wordt de procedure afgestemd bij een regiezitting. Mr X, de advocaat van de man die de benen had genomen, voerde het hoogste woord. Zijn cliënt, dat was eigenlijk een kroongetuige. Wat hij te zeggen had was cruciaal voor de zaak van de anderen. Hij moest beslist nog een keer worden gehoord. Ook al was hij dan al vrij. In mijn naïviteit dacht ik: dat heeft geen zin, die vogel is gevlogen; en wat is jouw belang, je client is toch al buiten?

Men wordt het snel eens!

Maar de ervaren, doorgewinterde strafpleiters om mij heen dachten aan iets heel anders. Ervaren raadslieden, strategische denkers, die kansen zien en benutten. Een “rogatoire commissie”. Hoe wonderlijk: het Openbaar Ministerie, de machtige tegenstander, vond dat een uitstekend idee. Het gezelschap bestond uit een onderzoeksrechter, zijn griffier, de officier van justitie, een rechercheur die ook graag meewilde, en een hele trits advocaten, want het was nu eenmaal een megazaak met een paar hoofdverdachten en wat kleinere spelers in een bijrol. Met zijn allen in een 747 naar Paramaribo. Op zoek naar de waarheid, en niets dan de waarheid.

De lokale burgerij en de rechtsgeleerde

DCIM100MEDIABij zo’n reisje maak je natuurlijk nader kennis met de collega’s. Mr X was opnieuw de man met het hoogste woord. Hij bleek iedereen in Suriname te    kennen, en had zijn agenda goed gevuld; hij verenigde zogezegd het nuttige met het aangename. Te Paramaribo is het immers niet ondenkbaar            toevallige maar nuttige contacten te leggen met bepaalde personen uit de lokale burgerij die bij enige toekomstige gelegenheid -mogelijkerwijs-  rechtsgeleerde bijstand van een te goeder naam en faam bekend staande Nederlandse advocaat nodig zouden kunnen hebben in relatie tot  wetsovertredingen van een bepaalde aard, als u begrijpt wat ik bedoel. Men treft deze leden van de burgerij met name daar waar vrijheidsbenemingen  ten uitvoer worden gelegd. Dus daar toog mr X ook heen om banden aan te halen. 

 De Officier: voetjes van de vloer!

 Het was in elk geval niet zo dat mr X voortdurend meedeed met de sociale activiteiten van de andere rechtsbedelers, zoals een bezoek aan het  casino. Daar gedroeg de Officier van Justitie zich minder magistratelijk dan in de rechtszaal. Ongelofelijk, deze anders zo schuchtere aanklaagster ontpopte zich tot de Queen of the Dancefloor na een dikke winst aan de roulettetafel. Het is een echte uitlaatklep, zo’n rogatoire commissie in den vreemde. Het beeld van de dikke groene flappen in het handtasje liet mij bij haar rekwisitoir (maanden later) niet los. Mij concentreren op de eis lukte niet. Faites vos yeux! En bij mijn pleidooi zag ik telkens weer dat rollende balletje voor me. Enfin. Op de laatste avond was de afvaardiging uit het voormalige moederland verzameld in een aardig restaurant, even buiten Paramaribo. Het eten was er goed, de mensen aardig, zoals trouwens overal in Suriname. De koffie was op, de nota betaald. Tijd om zo’n beetje het hotel op te zoeken; morgen weer naar Patria.

mr. Y en de Chinezen

Wat bleek: mr X had in dezelfde tent afgesproken met ene mr Y voor de nazit. Mr Y was oorspronkelijk ook advocaat in Nederland. Civiel, weliswaar; een tak van sport die een strafpleiter toch niet helemaal snapt. De achtergrond van mr Y was duister. Er werd gefluisterd dat hij goede redenen had om zijn praktijk niet langer in Nederland voort te zetten. Iets met derdengeld, dat zich plotseling niet meer bevond, waar de rechthebbende het mocht verwachten. Onbewezen geruchten, van lieden die hem zijn stap misgunden, dat moge duidelijk zijn. Zelf zei mr Y dat zijn kennis van het recht goede mogelijkheden bood om aan de Chinese overheid gelieerde investeerders te adviseren bij het opkopen van de natuurlijke hulpbronnen van zijn land. Het Burgerlijk Wetboek van Suriname kende hij wel, ons oude BW zeg maar.

Snelle bootjes op zee

Luisterend naar mr Y warmde ik me even aan ons oude civiele recht dat in de voormalige koloniën in ere wordt gehouden. Kennelijk nog steeds van nut nu ‘s-lands President uitverkoop hield en de Chinezen deugdelijke contracten wilden. Weliswaar heeft het staatshoofd in kwestie geen dure Lemmeraak geschonken gekregen van zijn onderdanen die elk jaar op staatskosten een dure lik verf benodigt, maar als serieuze bevelhebber in de Caraibische regio heb je wel een paar wendbare en zeewaardige bootjes nodig om een beetje mee te tellen, en dat kost ook wat. 

Ibiza, Tesla

DCIM100MEDIAHoe het ook zij, mr X en mr Y schoven aan. Mr X was op dreef. Een connaisseur, een man van de wereld. Zijn vingers knipten en hij bestelde de beste champagne van de kaart. Deze luxe import was niet minder duur dan het witte poeder waar u aan dacht bij het lezen van de zinsnede over de lokale burgerij die -mogelijk- rechtshulp zou kunnen benodigen na hun kennismaking met de 100 % controle op Schiphol. De bubbels smaakten best goed. Mr X toonde de foto’s van zijn nieuwe snelle auto, en van de mooie vrouw die hij op Ibiza had ontmoet. Zij zouden nog intiem worden, verwachtte hij. En passant liet hij zo ook meteen de laatste versie van de Iphone zien, die nog niemand had. Er was ook nog iets met Dubai, maar dat ben ik vergeten. O ja, er waren in zijn praktijk veel vrijspraken bereikt. We hingen aan zijn lip. Nog een vingerknip, nog een flesje bubbels.

Uitverkoop

Maar het was niet alleen maar small talk die avond. Even zo vlug als zij gekomen waren, verdwenen mr X en mr Y om hun besprekingen elders voort te zetten. Waarover dat ging? Ik heb geen flauw idee. De bloeiende strafpraktijk in de polder van mr X had weinig raakvlakken met de uitverkoop van het grondstofrijke Suriname, de niet geheel vrijwillige specialisatie van mr Y. Enfin, we schonken de fles leeg.

Stuitend

De rekening kwam. De rechter-commissaris had American Express, maar daar deden ze hier niet aan. Cash only. Mr X was in geen velden of wegen te bekennen. We tastten in onze zakken. Er kwam een berg Suridollars en wat US dollars op tafel, iemand had nog 400 euro bij zich. Rekenen in drie valuta’s, dat valt niet mee. Met nog eens 200 USD erbij klopte het wel zo’n beetje. De vlotte ober grijnsde zijn hagelwitte tanden bloot. Dat volstaat, heren. Mr X, als je dit leest: de verjaring wordt uitdrukkelijk gestuit en ik zeg je hierbij de wettelijke rente aan (dat moest bij oud BW). Geef mij maar weer civiel.

Stervelingen, goden en een disclaimer

De gesoigneerde heer op de foto was niet present bij het afscheidsdiner. Hij heeft bij mij ook geen schulden. Mij is evenmin bekend of hij bij confreres in het krijt staat. Of hij in zijn tijd wel eens een rogatoire commissie deed? Geen flauw idee. De enige reden om deze foto te plaatsen, is dat het gebruik van een foto van een Bekende Nederlander – volgens wetenschappelijk onderzoek – leidt tot een vaker en vooral beter gelezen artikel. Het bewijs? U heeft het tot hier gehaald, het werkt dus echt! Gewone stervelingen zijn nu eenmaal gek op verhalen over goden. Deze goden zijn ook gewoon stervelingen, maar zowel de gewone stervelingen als de goden zelf komen daar pas veel later achter. 

Meer advocatenverhalen lezen? Dat kan:

Bankroet van een baron, jonge curator aast op zijn Landrover: “Advocaat in de provincie” (Meest gelezen 2016)

Je kunt de advocatenverhalen nu ook volgen via de speciale pagina op LinkedIn. Klik hier.

 marius-2016
separator

Deel dit artikel op social media: